يکي ديگر از حجب که مانع از استفاده از اين صحيفه نورانيه است، اعتقاد به آن است که جز آن که مفسيرين نوشته يا فهميده اند، کسي را حق استفاده از قرآن شريف نيست و تفکّر و تدبّر در آيات شريفه را با تفسير به راي - که ممنوع است - اشتباه نموده اند و به واسطه اين راي فاسد و عقيده باطله، قرآن شريف را از جميع فنون استفاده عاري نموده و آن را به کلّي مهجور نموده اند. در صورتي که استفادات اخلاقي و ايماني و عرفاني به هيچ وجه مربوط به تفسير نيست تا تفسير به راي باشد. ...يک مطلب مهمي را بايد در نظر بگيري که با توجه به آن راه استفاده از کتاب شريف، بر تو باز شود و ابواب معارف و حکم بر قلبت مفتوح گردد. و آن، آن است که به کتاب شريف الهي،نظر تعليم داشته باشي و آن کتاب را کتاب تعليم و افاده بداني و خود را موظف به تعلّم و استفاده بداني و مقصود ما از تعليم و تعلّم و افاده و استفاده آن نيست که جهات ادبيت و نحو و صرف را از آن تعليم بگيري يا حديث فصاحت و بلاغت و نکات بيانيّه و بديعيّه از آن فرا گيري يا در قصص و حکايات آن به نظر تاريخي و اطلاع بر امم سالفه بنگري، هيچ يک از اينها داخل مقاصد قرآن نيست و از منظور اصلي کتاب الهي به مراحلي دور است. و اينکه استفاده ما از اين کتاب بزرگ بسيار کم است، براي همين است که يا به آن نظر تعليم و تعلّم نداريم - چنانکه غالبا به اين طوريم - ... و يا اگر نظر تعليم و تعلّم داشته باشيم، با نکات بديعيه و بيانيه و وجوه اعجاز آن، و قدري بالاتر، جهات تاريخي و سبب نزول آيات و اوقات نزول و مکّي و مدني بودن آيات و سور، و اختلاف قرائات و اختلاف مفسرين از عامّه و خاصه و ديگر امور عرضيّه خارج از مقصد که خود آنها موجب احتجاب از قرآن و غفلت از ذکر الهي است، سروکار داريم. بلکه مفسرين بزرگ ما نيز، عمده همّ خود را صرف در يکي از جهات يا بيشتر کرده و باب تعليمات را به روي مردم مفتوح نکرده اند.

آداب الصلاة،امام خميني،ص194-191